Czy ściany mają uszy? Niektórzy twierdzą, że tak. Ale niniejszy artykuł nie będzie opisywał przeróżnych technik inwigilacyjnych ani aspektów postrzegania pozazmysłowego tudzież telepatii. Zajmiemy się innymi ciekawymi cechami – poza uszami, które posiadają ściany w programie Architectural Desktop w wersji 3.3. Ktoś może powiedzieć: „Wielkie mi mecyje. A o czym tu pisać? Ściana to ściana. Grunt, żeby prosto stała.” Spróbuję jednak wykazać, że warto pisać, bo jest o czym.

Cechy ścian

Zacznijmy zatem od podstaw, czyli od kilku informacji na temat charakteru ścian. Musimy wiedzieć, że w ADT ściany są obiektami parametrycznymi, co oznacza, że określenia i późniejszej zmiany parametrów ściany (np. jej wysokość, położenie, szerokość komponentów) możemy dokonywać w oknach dialogowych. Cecha ta bardzo ułatwia rysowanie ścian, a zwłaszcza ich edycję.
Geometria każdej ściany oparta jest na jej stylu, w którym określone są komponenty ściany i sposób ich wyświetlania w rzucie z góry, w przekroju i w modelu. Edytując jeden z istniejących w programie stylów, bądź tworząc nowy określamy kolejno nazwę, szerokość i położenie każdego komponentu względem linii bazowej ściany oraz, jeżeli zachodzi taka potrzeba, deklarujemy odsunięcie komponentu na elewacji odpowiednio od górnej i od dolnej krawędzi ściany. Następnie określamy sposób wyświetlania ściany – wzór i kolor kreskowania dla poszczególnych komponentów. W ten sposób możemy zdefiniować skomplikowane ściany wielowarstwowe a nawet ławy fundamentowe.
Przed rozpoczęciem rysowania warto zwrócić uwagę na ważną cechę programu. Podczas gdy rysujemy ściany w widoku z góry możemy odnieść pierwsze wrażenie, że tworzymy jedynie płaski rzut kondygnacji. Wrażenie to jest całkowicie błędne. Podczas całego procesu projektowania tworzymy trójwymiarowy model budynku, ponieważ przy użyciu podanych przez nas parametrów program automatycznie „dołącza” trzeci wymiar do naszego projektu.

Tworzenie i edycja ścian

Po tej dawce teorii przystąpmy do praktycznego działania – do rysowania ścian. Możemy je tworzyć na dwa sposoby. Pierwszy sposób to kreślenie ścian po wywołaniu polecenia Dodaj ścianę. W oknie dialogowym wybieramy styl ściany, jej geometrię (czy będziemy prowadzić ścianę po prostej czy po łuku) oraz wysokość, a następnie wskazujemy kolejno kursorem punkty początkowe i końcowe kolejnych odcinków ścian. Drugi sposób to przekształcenie wcześniej narysowanej polilinii na ścianę przy użyciu polecenia Przekształć na ścianę.

Tu również podajemy parametry ściany w oknie dialogowym. Już po narysowaniu dwóch połączonych ze sobą odcinków ścian zauważamy, że program wykonał za nas całą „brudną robotę” i połączył odpowiednie komponenty ze sobą na styku dwóch ścian. Jeżeli chcemy narysować kolejną ścianę o komponentach i wysokości takich jak w ścianie narysowanej wcześniej, to możemy ją zaznaczyć i użyć polecenia Dodaj zaznaczone. Zaoszczędzimy w ten sposób czas potrzebny na określenie stylu i wysokości w oknie dialogowym.
Położenie narysowanych ścian możemy edytować używając poleceń AutoCADa takich jak Przesuń, Kopiuj, Lustro lub Szyk, a ponadto po zaznaczeniu ściany możemy użyć punktów charakterystycznych (tzw. uchwytów) do przesuwania lub zmiany długości ściany. Edycja pozostałych parametrów ściany (np. wysokości) wymaga jedynie zmiany odpowiedniej wartości w oknie dialogowym Właściwości ściany.

Zakończenia ścian

Sposób, w jaki komponenty ściany będą się zachowywały przy jej zakończeniu, możemy określić podczas definiowania stylu ściany lub po narysowaniu wszystkich ścian lub ich części. Zależy to od przyjętego przez nas sposobu pracy. Ważne jest to, że mamy wpływ na zakończenia ścian zarówno przy otworach jak i w przypadku zakończeń wolnostojących. Proces definicji kształtu zakończeń jest bardzo prosty. Rysujemy przy pomocy polilinii kształty zakończeń tych komponentów, które będą się różniły od standardu – dla każdego komponentu osobna polilinia. Następnie tworzymy nowy styl zakończenia ścian w Menedżerze stylów, używamy opcji Ustal z... i wskazujemy kolejne polilinie przypisując je do odpowiednich komponentów. Mając gotowy styl zakończenia ściany możemy odpowiednio go przypisać. Jeżeli chcemy zmodyfikować zakończenia wolnostojące lub przy otworach dla wszystkich ścian tego samego stylu, zmieniamy zakończenia w stylu ścian. Jeżeli chcemy zmodyfikować zakończenie wolnostojące jednej ściany, zmieniamy zakończenie tylko dla tego segmentu ściany w okienku Właściwości. Jeżeli zaś chcemy zmodyfikować zakończenia ściany przy jednym z otworów (np. przy oknie), zmieniamy zakończenia we Właściwościach tego otworu (np. okna).

Modyfikowanie kształtu ściany

Proste bądź łukowe ściany to nie wszystko, co możemy zaprojektować w ADT. Jeżeli zachodzi potrzeba dodania do ściany np. pionu wentylacyjnego lub dowolnego innego „wybrzuszenia” możemy użyć funkcji Modyfikator ściany i zmienić kształt ściany poprzez narysowanie dowolnej polilinii i zmodyfikowanie odpowiedniego komponentu jej kształtem. Dodajemy w ten sposób pionowy modyfikator, który może biec na całej wysokości ściany lub może być odsunięty na elewacji o zadaną odległość od górnej i od dolnej krawędzi ściany.

Tworzenie wszelkiego rodzaju gzymsów, nadproży a także pochylenia i „wykrzywienia” ścian możemy uzyskać rysując zamkniętą polilinią żądany przez nas profil ściany a następnie przy użyciu polecenia Profil przeciągnięcia przyporządkować go dowolnemu komponentowi projektowanej przez nas ściany.



Podczas procesu projektowania może się zdarzyć konieczność nieregularnego zmodyfikowania kształtu ściany. Możemy tego dokonać dołączając lub odejmując dowolne bryły 3D od ściany. Wystarczy tylko narysować wymagane bryły, umieścić je we właściwym położeniu względem ściany i użyć polecenia Modyfikator bryłowy. W zależności od oczekiwanego efektu decydujemy następnie, czy bryła ma być dodana do odpowiedniego komponentu ściany, czy od niego odjęta.

Przenikanie obiektów

Załóżmy, że projektowany przez nas budynek posiada konstrukcję szkieletową i ściany „zachodzą” na słupy konstrukcyjne. Efektem tego jest nakładanie się kreskowania ścian i słupów na rzucie. Funkcja Przenikanie pozwoli nam na likwidację tego niepożądanego efektu. Program automatycznie zmodyfikuje kształt ściany „wycinając” ją tak, żeby ściana i słup były poprawnie kreskowane. Po przesunięciu elementów względem siebie program na bieżąco uaktualni kształt ściany dociągając ją do krawędzi słupa. Funkcji przenikania możemy używać nie tylko w odniesieniu do słupów, ale także do innych obiektów AEC, np. do schodów.

Linia dachu i linia podłogi

Ciekawą funkcją, którą oferuje nam program jest automatyczne dopasowanie ściany do linii dachu bądź linii stropu. Jest to szczególnie przydatne przy tworzeniu skomplikowanych dachów, facjatek i pochyłych połaci stropowych np. w garażach. Jedyne, co musimy zrobić, aby dopasować np. górną krawędź ściany do linii dachu, to zaznaczyć ścianę, wywołać polecenie Linia dachu, w linii poleceń zaznaczyć opcję Automatyczne rzutowanie i wskazać dach. To wszystko. Program sam „dociągnie” ścianę do linii dachu.



W tym artykule zamieściłem krótki opis potężnych narzędzi, jakie zawiera Architectural Desktop upraszczających rysowanie i edycję ścian i umożliwiających zaprojektowanie różnych kształtów i profili ścian a także ich połączeń i zakończeń. Co do pytania w tytule, czy ściany mają uszy... Odpowiedź na nie pozostawiam czytelnikom.