Autodesk jest znanym na całym świecie producentem oprogramowania do komputerowego wspomagania projektowania, kojarzonym głównie z programem AutoCAD. AutoCAD to najbardziej popularny na rynku program, który może być używany we wszystkich gałęziach projektowania - zarówno w mechanice jak i w architekturze, czy geodezji. Jego uniwersalność tkwi w tym, że nie jest on dedykowany dla żadnej z branż, a jedynie pełni rolę elektronicznej deski kreślarskiej. Wszechstronność i popularność programu AutoCAD powoduje, że jest on doskonałą bazą dla specjalizowanych aplikacji dedykowanych dla architektury i budownictwa. Omówimy ich zastosowanie w tworzeniu typowego projektu budowlanego.

Przypuśćmy, że musimy zaprojektować budynek biurowy wraz z zagospodarowaniem terenu wokół niego uwzględniającym drogi dojazdowe oraz parkingi, a inwestor życzy sobie oprócz typowej dokumentacji projektowej i pełnego kosztorysu, wizualizację budynku i kilka wizualizacji wnętrz uwzględniających różne wersje kolorystyki.

Zagospodarowanie terenu

Pierwszym etapem projektu będzie opracowanie planu zagospodarowania terenu na podstawie podkładu geodezyjnego. Obecnie ośrodki dokumentacji geodezyjnej dysponują już w dużej mierze wektorowymi mapami terenu. Istnieje więc duże prawdopodobieństwo uzyskania podkładu w formacie wektorowym (często jest to plik AutoCADa) a nawet zbioru punktów geodezyjnych. Jeżeli będziemy mieli pecha i otrzymamy jedynie mapę w postaci papierowej, to pozostanie nam jej zeskanowanie. Zeskanowaną mapę w prosty sposób wektoryzujemy i kalibrujemy przy użyciu programu Autodesk Raster Design 3. Otrzymamy w ten sposób podkład, który możemy użyć do projektu zagospodarowania terenu.
Projekt ten wykonamy szybko w programie Autodesk Land Desktop 3, aplikacji opartej na najnowszej wersji AutoCADa służącej do tworzenia planów sytuacyjnych i modelowania terenu.
Na wstępie na podstawie punktów i granic zawartych w wektorowej mapie stworzymy trójwymiarowy model istniejącego terenu. Możemy go dodatkowo uszczegółowić dodając do projektu warstwice i linie przerwań. W zależności od potrzeb wybieramy sposób wyświetlania terenu od jednobarwnej płaskiej powierzchni po trójwymiarową powierzchnię z obszarami kolorowanymi w zależności od ich zakresu wysokości. Ponadto po utworzeniu terenu otrzymujemy szereg danych wyliczeniowych takich, jak maksymalna i minimalna wysokość, średnia wartość nachyleń oraz powierzchnia 2D i 3D modelowanego terenu. Ktoś może zapytać: „Po co nam trójwymiarowy model terenu? Równie dobrze możemy narysować wszystko, co potrzebne na płaskiej mapie, a nawet na podkładzie rastrowym.” Odpowiedź na to pytanie jest prosta – trójwymiarowy model terenu daje nam dużo więcej informacji istotnych dla projektu, niż płaska mapa.
Kolejnym etapem pracy będzie naniesienie na podkład projektowanych dróg dojazdowych do projektowanego budynku, jego konturu i parkingów. Projektowanie dróg dojazdowych rozpoczniemy od stworzenia ich osi. Możemy przy tym wykorzystać automatyczne tworzenie łuków na podstawie tabeli dopuszczalnych prędkości. Następnie automatycznie wygenerujemy krawędzie dróg z uwzględnieniem szerokości chodników i poboczy. Tabele prędkości będą również pomocne przy określaniu łuków na parkingu. Projektowanie parkingów ułatwią również funkcje obliczania powierzchni na podstawie linii i łuków, polilinii lub punktów.
Po określeniu kształtu dróg i parkingów dokonujemy makroniwelacji terenu. Mając dwa modele terenu – istniejący i projektowany, dokonujemy obliczeń robót ziemnych, po czym otrzymujemy objętość ziemi do usunięcia i nawiezienia, co pozwala szybko określić koszt niwelacji terenu na potrzeby projektowanej inwestycji. Przydatną funkcją programu jest szybki przekrój przez teren. Po narysowaniu linii i wygenerowaniu na jej podstawie przekroju, program dynamicznie uaktualnia ten przekrój po zmianie położenia linii. Kolejną funkcją programu, która może być przydatna podczas projektowania zagospodarowania terenu, jest automatyczne określenie kierunków spływu wody w terenie oraz zdefiniowanie jej zlewni.
Jeżeli podczas projektowania zachodzi potrzeba wykonania infrastruktury wokół budynku w postaci kanalizacji, energetyki, itp., dokonania analizy hydrologicznej terenu lub zagłębienia się w zagadnienia związane z projektowaniem dróg, przydatna będzie nakładka na Land Desktop – program Autodesk Civil Design 3.

Architektura

Projekt budynku wykonamy w całości w programie Autodesk Architectural Desktop 3.3. Jest to aplikacja zawierająca najnowszą wersję AutoCADa, dedykowana do projektowania architektonicznego. Zawarte w niej potężne narzędzia wspierają wszystkie etapy projektu architektonicznego, począwszy od koncepcji przez samo projektowanie do wykonania dokumentacji.

Koncepcja
Faza koncepcyjna projektu wymaga najczęściej wielu wersji trójwymiarowego modelu budynku, a co za tym idzie, wielokrotnego przeliczania jego powierzchni użytkowej i kubatury. Proces ten znacznie przyspieszają zaawansowane narzędzia programu Architectural Desktop, służące do projektowania koncepcyjnego.
Pracę rozpoczniemy od utworzenia modelu bryły budynku. Stworzymy go składając jak z klocków, z podstawowych prymitywów (prostopadłościan, walec, stożek itp.), wyciągniętych lub obróconych profili oraz z dowolnych form 3D zwanych solidami. Narysowane w ten sposób, a następnie zgrupowane bryły geometryczne, przy użyciu eksploratora modelu poddajemy operacjom dodawania, odejmowania oraz wyliczania ich części wspólnej. W ten sposób z prostych prymitywów jesteśmy w stanie szybko uzyskać bardzo skomplikowane kształty. Możliwość zastosowania w modelu wielu grup brył i nadawania im różnych kolorów pozwala w krótkim czasie uzyskać atrakcyjny model budynku. Natomiast fakt, że każdemu elementowi i każdej grupie możemy nadać unikalną nazwę, powoduje uporządkowanie projektu i szybkie poruszanie się po jego składnikach, a tym samym przyspieszenie procesów edycyjnych. Projektowanie koncepcyjne jest wspomagane przez parametryczność wszystkich dostępnych prymitywów i możliwość szybkiej zmiany ich kształtu. Zmiana wymiarów lub kształtu elementu odbywa się w oknie dialogowym, co automatycznie powoduje zmianę kształtu grupy i całego modelu budynku. Pozwala to na szybkie utworzenie wielu wersji modelu koncepcyjnego i łatwą zmianę kolorystyki projektu.
Każdą wersję modelu koncepcyjnego możemy w kilka chwil podzielić na kondygnacje przy użyciu zaawansowanych narzędzi ADT. Powstaną nam trójwymiarowe bryły poszczególnych kondygnacji budynku, które możemy szybko podzielić na pomieszczenia pomagając sobie wstawioną do rysunku siatką modularną. W studiach nad zagospodarowaniem kondygnacji oraz obliczaniem powierzchni i kubatur pomoże nam fakt, że program automatycznie oblicza i na bieżąco uaktualnia powierzchnie wszystkich pomieszczeń. Wstawienie dynamicznie uaktualnianych etykiet pomieszczeń i tabel zestawieniowych znacznie ułatwia śledzenie i kontrolowanie wszelkich zmian w projekcie. Ponadto możemy odróżnić pomieszczenia o określonych funkcjach przy pomocy różnych kolorów tak, aby rozkład funkcjonalny budynku był bardziej czytelny dla inwestora.
W przypadku potrzeby stworzenia modelu zagospodarowania przestrzeni, wystarczy model koncepcyjny budynku zorientować z wcześniej utworzonym modelem terenu lub planem sytuacyjnym. Następnie w postaci bardzo uproszczonych brył ukazać istniejące ulice, budynki, drzewa w okolicy, popracować nad ogólną kolorystyką i urbanistyka gotowa.

Projekt
Po uzgodnieniu koncepcji możemy przejść do właściwej fazy projektu. Wykorzystamy do tego celu obiekty AEC takie jak: ściany, okna, drzwi, stropy, dachy czy słupy. Geometria obiektów oparta jest na stylach. W nich zdefiniowane są zasady konstrukcji elementów. Style możemy edytować, importować z Internetu lub z innych projektów wykonanych w programie Architectural Desktop, a w razie potrzeby tworzyć samemu od podstaw. Taka organizacja obiektów AEC zapewnia to, że program nie ogranicza nas do pewnej zamkniętej i nieedytowalnej bazy elementów, które możemy zastosować w projekcie, ale udostępnia otwartą strukturę, którą możemy powiększać oraz dostosowywać do własnych potrzeb.
Cechą programu, która znacznie ułatwia pracę, jest fakt, że tworzymy projekt w widoku z góry. Widok ten jest tak skonfigurowany, że stanowi jednocześnie rzut kondygnacji w skali 1:50. Niejako "w tle" powstaje trójwymiarowy model, który możemy kontrolować na bieżąco w osobnej rzutni. Wszystkie parametry dotyczące wysokości elementów budynku wprowadzamy w oknach dialogowych, co praktycznie zwalnia nas ze znajomości modelowania trójwymiarowego w programie AutoCAD.
Jako baza do projektu posłużą nam utworzone wcześniej kondygnacje z odpowiednio zagospodarowanymi pomieszczeniami. Na ich podstawie automatycznie wygenerujemy ściany o wysokości zgodnej z wysokością kondygnacji. Następnie odpowiednio ustawimy komponenty oraz grubości ścian wewnętrznych i zewnętrznych. Ponieważ program samoczynnie łączy narożniki ścian, nie musimy się martwić o edycję ich długości. Ostateczną edycję kształtu ścian dokonujemy przy użyciu gamy modyfikatorów, pozwalających na zaprojektowanie pionów wentylacyjnych, wodociągowych itp., gzymsów, nadproży oraz pochylanie ścian. W razie potrzeby odpowiednie ściany możemy przekształcić w ściany kurtynowe (zwane również osłonowymi), w skład których wchodzić mogą tafle szklane, okna lub drzwi.
Kolejnym krokiem jest wstawienie do projektu drzwi, okien i witryn okiennych. Polega to na wybraniu wymaganego kształtu obiektu, podania w oknie dialogowym jego wymiarów i wysokości na elewacji oraz wskazaniu na rzucie punktu wstawienia. W ścianie zostanie wycięty odpowiedni otwór, który będzie dopasowany po zmianie wymiarów obiektu lub przesunięty po zmianie jego położenia. Program pozwala na proste deklarowanie szprosów w oknach, dołączanie dodatkowych elementów do okien i drzwi, a także ich przesuwanie i pochylanie względem osi konstrukcyjnej ściany. Po wstawieniu otworów możemy jeszcze zmodyfikować kształt zakończeń ścian i zaprojektować np. węgarki.
Następnym etapem projektu będzie wstawienie schodów i poręczy do budynku. Mamy do dyspozycji schody proste, dwubiegowe, wielobiegowe i spiralne z różnymi kształtami spoczników (1/4 i 1/2 spocznika oraz 1/4 i 1/2 skrętu), co pozwala na zaprojektowanie praktycznie każdego kształtu schodów. Ponadto możemy określić konstrukcję schodów (monolityczne, policzkowe, ażurowe itp.) i zdefiniować wymiary każdego ich komponentu. Przydatną funkcją jest dopasowanie krawędzi schodów do dowolnego kształtu ściany lub polilinii, a następnie wygenerowanie krzywych pomocniczych służących do wycięcia otworu w stropie pod klatkę schodową. Wstawianie poręczy polega na ich dołączeniu do schodów (program automatycznie narysuje poręcz wzdłuż schodów lub ich biegu) lub na ręcznym wskazywaniu początku i końca poręczy (możemy w ten sposób projektować również barierki na balkonach i ogrodzenia). Podczas definicji stylu poręczy decydujemy, z jakich elementów będzie się ona składała. Mamy do wyboru poręcz główną, pomocniczą, dolną, słupki stałe, dynamiczne i tralki. Określamy również profil każdego z elementów i ponadto mamy możliwość dołączenia własnych kształtów do wybranych elementów poręczy lub ich całkowitego zastąpienia.
Po zaprojektowaniu schodów możemy wstawić stropy pomiędzy kondygnacje. Program pozwala na ręczne rysowanie płaskich lub nachylonych płaszczyzn stropowych oraz generowanie stropów na podstawie ścian lub polilinii. Definicja różnych ich krawędzi i dołączanie do nich dodatkowych brył 3D pozwala na zaprojektowanie różnych konstrukcji stropowych od prefabrykowanych po wylewane żebrowe.
Skoro mowa o konstrukcjach, warto wspomnieć, że Architectural Desktop wspiera również projektowanie elementów konstrukcyjnych takich jak słupy, podciągi i dźwigary. Zawarty w programie katalog elementów konstrukcyjnych pozwala w łatwy sposób wybierać profile elementów konstrukcyjnych żel-betonowych wylewanych i prefabrykowanych, stalowych oraz drewnianych. Automatyczne wstawianie słupów w węzły siatki modularnej, proste przekształcanie polilinii na elementy konstrukcyjne, możliwość docinania końców elementów dowolnymi płaszczyznami oraz tworzenia nieregularnych profili i kratownic pozwalają na szybkie narysowanie w przestrzeni skomplikowanych konstrukcji.
Ostatnim elementem, który możemy użyć w projekcie jest dach. Mamy możliwość projektowania dachu przy użyciu poszczególnych połaci lub automatycznego tworzenia dachu na podstawie ścian lub polilinii. Drugi sposób jest dużo szybszy i wygodniejszy. Ponadto w tak wygenerowanym dachu zmiana kąta nachylenia jednej połaci powoduje automatyczną modyfikację pozostałych i zachowanie jednolitego dachu. Program pozwala również na definiowanie okapów, podbić, dołączanie do połaci brył 3D, wycinanie w nich otworów pod okna lub kominy, a także tworzenie facjatek.
Krok po kroku stworzyliśmy trójwymiarowy model budynku, który posłuży nam do wykonania dokumentacji projektowej. Wykorzystamy go również do wykonania wizualizacji.

Dokumentacja
Ponieważ w widoku z góry na kondygnację, obiekty są tak wyświetlane, jak w rzucie w skali 1:50, pozostaje nam jedynie dodać wymiary, etykiety i dodatkowe opisy. Posłużymy się automatycznym wymiarowaniem AEC, które w zależności od wybranej ilości łańcuchów zwymiaruje poprawnie ściany zewnętrzne i wewnętrzne budynku. Mamy oczywiście możliwość decydowania ile łańcuchów powinien mieć wymiar i jakie mają być odległości między nimi, określania, jakie obiekty i w jaki sposób będą wymiarowane, dołączania dodatkowych obiektów i punktów do łańcuchów wymiarowych oraz ich usuwania. Wymiarowanie AEC dynamicznie uaktualnia się podczas edycji, dodawania i usuwania wymiarowanych obiektów, co eliminuje potrzebę ponownego wymiarowania modelu po dokonaniu w nim zmian. Podobnie zachowują się etykiety okien, drzwi, elementów konstrukcyjnych itp. Raz wprowadzone do rysunku uaktualniają się automatycznie po edycji odpowiadających im obiektów. Po przygotowaniu rzutów w skali 1:50 wystarczy zmienić konfigurację wyświetlania, aby otrzymać rzuty w skalach 1:100, 1:200 i 1:500. Sposób reprezentacji obiektów zmieni się automatycznie, odpowiednio do wybranej skali.
Mając zwymiarowane i opisane rzuty możemy zająć się obliczeniem i pogrupowaniem powierzchni oraz dołączeniem do projektu tabel zestawieniowych. Program sam wyliczy wszystkie powierzchnie w budynku łącznie z powierzchniami złożonymi (np. powierzchnia klatki schodowej pomniejszona o powierzchnię schodów) na podstawie ścian w budynku lub dachu na zadanej wysokości. Nam pozostaje nadać etykiety tym powierzchniom i przypisać w razie potrzeby niektórym z nich modyfikatory zmniejszające ich wartość użytkową. Możemy również pogrupować powierzchnie w zależności od ich funkcji i oznaczyć grupy różnymi kolorami. Po obliczeniu powierzchni wstawimy do rysunku tabele zestawieniowe. Architectural Desktop 3.3 pozwala na zestawienie w postaci tabel praktycznie wszystkich elementów budynku. Razem z polskim szablonem otrzymujemy ponad trzydzieści wzorów tabel stolarki, ścian, elementów konstrukcyjnych, schodów i poręczy, powierzchni, pomieszczeń oraz elementów wyposażenia. Traktując te wzory jako bazę i edytując je, możemy w prosty sposób stworzyć własne tabele dopasowane do potrzeb i specyfiki naszego projektu. Mamy również możliwość eksportu odpowiednich danych zestawieniowych do programu Microsoft Excel lub do pliku tekstowego bez umieszczania tabel w projekcie.
Ostatni etap tworzenia dokumentacji to przekroje i elewacje. Są one automatycznie generowane przez program. Jedyne, co musimy zrobić to narysować linie przekrojów (proste lub łamane) i elewacji, wydać odpowiednie polecenia oraz wskazać punkty wstawienia przekrojów i elewacji na rysunku. Utworzone płaskie przekroje i elewacje możemy łatwo aktualizować po wprowadzeniu zmian w modelu. Ponadto mamy możliwość zmiany kolorów oraz rodzaju poszczególnych linii przekrojów i elewacji, dołączania do nich dodatkowej grafiki i etykiet oraz wymiarowania przekrojów.
Ciekawą funkcją, jaką oferuje program, jest przekrój 3D (zwany również „żywym przekrojem”). Tworzy się go jako dodatkową konfigurację wyświetlania na podstawie linii przekroju. Program "przecina" model wzdłuż tej linii i ukrywa część budynku znajdującą się poza nią. Efekt, jaki uzyskujemy na ekranie monitora, to przecięty trójwymiarowy model budynku. Do czego może być przydatny taki przekrój? Po pierwsze, do ustalenia najbardziej optymalnego przebiegu linii przekroju - przekrój uaktualnia się po zmianie położenia lub kształtu linii przekroju. Po drugie, do szybkiej kontroli poprawności tworzonego modelu (np. położenie stropów na odpowiednich wysokościach). Po trzecie, jako szybki podgląd przyszłego płaskiego przekroju - z odpowiednio ustawionym kreskowaniem, widokiem ustawionym od strony linii przekroju i ukrytymi liniami wygląda jak zwykły przekrój.
Ponieważ Architectural Desktop sam dba o umieszczanie poszczególnych elementów projektu na odpowiednich warstwach, nie musimy się martwić o to, że na przygotowanych do wydruku rzutach pojawią się niepożądane elementy. Wystarczy, że przed wydrukiem wyświetlimy odpowiednie warstwy i wybierzemy wymagane konfiguracje wyświetlania na poszczególnych arkuszach, a otrzymamy szybko i w prosty sposób gotowy zestaw dokumentacji - rzuty, przekroje i elewacje.

Branże

Na rynku jest wiele specjalistycznych aplikacji dla elektryków, instalatorów i konstruktorów, bądź to w postaci nakładek na program AutoCAD, bądź współpracujących z nim. Pracę ułatwiają również katalogi producentów w postaci bibliotek gotowych do umieszczenia w projekcie bloków AutoCADa.
Pojawia się też coraz więcej aplikacji współpracujących z programem Autodesk Architectural Desktop 3.3. Są to nakładki zarówno firmy Autodesk (Autodesk Building Electrical - do projektowania instalacji elektrycznych, Autodesk Building Mechanical - do projektowania instalacji wentylacyjnych i klimatyzacyjnych) jak i innych producentów - do automatycznej konstrukcji więźby dachowej, do instalacji elektrycznych, wod-kan, c.o. i wentylacyjnych.

Wizualizacja

Wizualizację zaprojektowanego budynku wykonamy w całości w programie Autodesk VIZ 4. Jest to środowisko, w którym modelujemy całą scenę, a następnie poddajemy ją procesowi wizualizacji i animacji. Dzięki wykorzystaniu powiązania plików (file linking) modelowanie sceny możemy zacząć już na wstępnym etapie projektu architektonicznego, kiedy model w programie Architectural Desktop nie jest jeszcze dopracowany do końca. Wykorzystujemy dynamiczny link i dołączamy model budynku do sceny (kiedy zostanie on dopracowany w programie Architectural Desktop po prostu uaktualnimy zmiany w scenie). W ten sam sposób dołączamy plan sytuacyjny lub trójwymiarowy model terenu z programu Land Desktop. Ustawiamy kamerę w ten sposób, aby uzyskać jak najbardziej efektowny widok na budynek i dodajemy system oświetlenia słonecznego. System ten składa się z punktowego światła słońca i oświetlenia dodatkowego, jakie daje niebo. Położenie słońca orientowane jest odpowiednio do lokalizacji sceny na mapie świata, daty i godziny.
Następnie uzupełniamy scenę o dodatkowe elementy, czyli tło, drogi, chodniki, rośliny, postacie ludzkie i inne potrzebne obiekty. Jako tło do sceny możemy wykorzystać dowolną bitmapę nieba lub scenerii z bibliotek zawartych w programie. Mamy również możliwość użycia jako tła, zdjęcia istniejącego otoczenia projektowanego budynku i skalibrowania widoku kamery tak, aby linie perspektywy sceny i zdjęcia były zgodne. Używając modułu RPC, do sceny dołączamy drzewa, krzewy i postacie ludzkie. Bogata gama narzędzi do modelowania przestrzennego pozwala szybko dodać do sceny obiekty takie jak ławki, latarnie, zarysy sąsiadujących budynków, czy dodatki estetyczne do modelu budynku. Prostota i szybkość pracy w VIZie potęgowana jest tym, że dużą liczbę elementów uzupełniających scenę możemy zaimportować bezpośrednio z Internetu, lub otrzymać w postaci katalogów od ich producentów (np. meble, ceramikę łazienkową, armaturę, lampy oświetleniowe, itp.).
Ostatnim elementem sceny są materiały, jakie przyporządkujemy poszczególnym obiektom. Program zawiera dużą bibliotekę gotowych materiałów odwzorowujących szkło, farby, cegły, dachówki, ceramikę, trawę, tkaniny, metale, itp. Szczególnie przydatne są gotowe multimateriały AEC, które możemy szybko przyporządkowywać do całych okien, drzwi, witryn okiennych i ścian kurtynowych. Składają się one z kilku materiałów odpowiadającym szybom, ramom i futrynom obiektów AEC.
W tak przygotowanej scenie ustawiamy parametry i uruchamiamy proces radiosity – narzędzie, które wszystkie obiekty w scenie pokrywa siatką energii świetlnej i oblicza oświetlenie pośrednie, odbite od obiektów. Zastosowanie technologii globalnego oświetlenia eliminuje konieczność sztucznego doświetlania sceny i umożliwia definiowanie źródeł światła przy użyciu fizycznych jednostek oświetlenia takich, jak lumeny czy kandele, a nie jednostek umownych.
Po zakończeniu obliczeń globalnego oświetlenia pozostaje nam już tylko uruchomienie szybkiego renderingu w niskiej rozdzielczości i ocena powstałej wizualizacji. Jeżeli efekty pracy są satysfakcjonujące, możemy uruchomić ostateczny rendering w wysokiej rozdzielczości.
Wizualizację wnętrz wykonujemy, używając gotowej sceny przygotowanej wcześniej do wizualizacji otoczenia budynku. Wyłączamy jednak niewidoczne z wnętrza obiekty, aby odciążyć komputer od niepotrzebnych obliczeń. Ustawiamy kamerę wewnątrz budynku i uzupełniamy wnętrze gotowymi meblami, oświetleniem i innym elementami wyposażenia pobranymi z Internetu lub katalogów producentów oraz przyporządkowujemy obiektom brakujące materiały. Wyłączamy wewnętrzne źródła światła i uruchamiamy obliczenia radiosity, a następnie rendering dla wnętrza oświetlonego światłem dziennym. Po zmianie tła sceny na czarne, wyłączeniu systemu oświetlenia słonecznego i włączeniu wewnętrznych źródeł światła, powtarzamy obliczenia radiosity i rendering dla wnętrz oświetlonych światłem sztucznym. Zmian kolorystyki wnętrz dokonujemy w prosty sposób, poprzez modyfikację kolorów materiałów. Nie musimy przy tym ponownie przyporządkowywać materiałów do obiektów, co znacznie skraca czas przygotowywania różnych wariantów wizualizacji.
Program pozwala również na proste wykonanie animacji, w których poruszają się zarówno kamery jak i wybrane obiekty. Szybką metodą wywarcia wrażenia na inwestorze lub kliencie, jest stworzenie tzw. panoramy - interaktywnej wizualizacji wnętrza, którą można obracać, przybliżać i oddalać tak, jak by się poruszało po wnętrzu pomieszczenia.

Pełen projekt budowlany bardzo często jest owocem pracy projektantów z różnych branż. Stąd różnorodność opisywanych programów od dedykowanego dla inżynierii lądowej programu Autodesk Land Desktop 3 wraz z nakładką Autodesk Civil Design 3, poprzez narzędzie typowe dla architektów, czyli Autodesk Architectural Desktop 3.3 i nakładki branżowe, do aplikacji do tworzenia wizualizacji Autodesk VIZ 4.
Omówione programy firmy Autodesk posiadają jedną wspólną cechę, która daje im bardzo dużą przewagę nad produktami firm konkurencyjnych. Jest to bezproblemowa wymiana danych pomiędzy wszystkimi programami biorącymi udział w tworzeniu projektu. Ponieważ bazą tych programów jest AutoCAD a formatem danych plik DWG, nie istnieje problem przekłamań lub potrzeba konwersji danych pomiędzy programami. Bez względu na to czy obiekty powstają w programie AutoCAD, Architectural Desktop, Land Desktop, czy Autodesk VIZ, możemy bez żadnych problemów przenosić je pomiędzy programami, kopiować, łączyć wszystkie w jednym pliku itd. Zapewnia to sprawną wymianę dokumentacji pomiędzy wszystkimi branżami pracującymi nad projektem, a co za tym idzie zmniejszenie czasu potrzebnego na wykonanie projektu i wyeliminowanie błędów w dokumentacji.