W poprzednich numerach opisany został sposób projektowania wszystkich obiektów AEC składających się na model budynku (między innymi ściany, otwory, schody, elementy konstrukcyjne), a także funkcje służące do zwymiarowania i opisu rzutów poszczególnych kondygnacji oraz generacji tabel zestawieniowych. Do pełnej dokumentacji brakuje nam jedynie przekrojów i elewacji. Do ich utworzenia posłuży nam utworzony wcześniej model budynku - zostaną one automatycznie wygenerowane przez program. Jedyne, co musimy zrobić, to narysować linie przekrojów i elewacji oraz wydać odpowiednie polecenia.

Elewacje
 
Tworzenie elewacji budynku rozpoczynamy od wstawienia linii elewacji do rysunku. Na jej podstawie program utworzy elewację budynku. Następnie w oknie dialogowym właściwości linii elewacji określamy wysokość oraz głębokość zakresu elewacji - jego szerokość jest już ustalona i wynika z długości linii elewacji. Wszystkie elementy lub ich fragmenty znajdujące się poza zakresem nie będą uwzględnione w elewacji. Na koniec wybieramy polecenie Utwórz elewację, wybieramy elementy modelu mające się na niej znaleźć i wskazujemy punkt jej wstawienia na rysunku. Program tworzy elewację we wskazanym miejscu. Deklaracja zakresu elewacji i elementów wchodzących w jej skład ma na celu z jednej strony umieszczenie na elewacji wszystkich wymaganych elementów, a z drugiej, wykluczenie z niej elementów zbędnych, co minimalizuje ilość obliczeń wykonywanych przez komputer i skraca czas jej generowania.
Standardowo wszystkie linie utworzonej elewacji są tego samego koloru. Mamy jednak możliwość takiego ustawienia parametrów elewacji, aby po jej wygenerowaniu wybrane elementy budynku ukazane zostały za pomocą linii o zadanych kolorach, grubościach i rodzajach. Ponadto, w utworzonej już elewacji, możemy zmieniać kolory, grubości i rodzaje poszczególnych linii, ukrywać je oraz dołączać do elewacji dodatkową grafikę, opisy i oznaczenia. Najważniejszą cechą elewacji w ADT jest możliwość jej szybkiego uaktualnienia po dokonaniu zmian w modelu budynku. Wystarczy w tym celu wywołać polecenie Uaktualnij elewację – i wszystkie zmiany dokonane w modelu zostaną odzwierciedlone na elewacji.
Należy jeszcze wspomnieć o kilku cechach linii elewacji, istotnych z punktu widzenia jej reprezentacji na rzutach. Podczas wstawiania linii do projektu, automatycznie tworzona jest również jej etykieta. Możemy zmieniać zarówno tekst w etykiecie, jej kształt, rozmiar, jak i położenie względem linii elewacji. Ponadto mamy również wpływ na kolor, grubość i rodzaj linii elewacji i jej etykiety.

Przekroje
 
Dołączanie przekrojów do projektu odbywa się analogicznie do wstawiania elewacji. Najpierw definiujemy linię przekroju. Może to być linia prosta lub łamana (co pozwala uzyskać efekt przerwania na przekroju), w zależności od specyfiki projektu. Następnie określamy zakres przekroju, wybieramy obiekty w modelu i wskazujemy punkt wstawienia przekroju. Program generuje przekrój w taki sam sposób, jak wcześniej elewację – jedno- lub wielokolorowy. Również mechanizmy edycyjne dostępne przy przekrojach są takie same jak przy elewacjach. W ich skład wchodzi oczywiście możliwość wymiarowania i kreskowania obiektów, dołączanie etykiet charakterystycznych dla przekrojów (na przykład kot wysokościowych) a także możliwość automatycznego uaktuaniania przekroju po dokonaniu zmian w modelu budynku.
Analogia ta wynika z faktu, że dla programu przekroje i elewacje są obiektami pokrewnymi. Łatwo to zauważyć porównując okna dialogowe przekrojów i elewacji. Nie różnią się one niczym prócz tytułów. Z punktu widzenia użytkownika, jest to zjawisko korzystne. Mniejsza ilość opcji przyspiesza naukę programu i ułatwia jego obsługę.

Przekrój 3D
 
Ciekawą funkcją, jaką oferuje program, jest przekrój 3D (zwany również „żywym przekrojem”). Tworzy się go jako dodatkową konfigurację wyświetlania na podstawie linii przekroju. Linię przekroju tworzymy i ustawiamy jej parametry tak, jak przy tworzeniu zwykłego przekroju. Następnie zaznaczamy wszystkie elementy budynku i w dowolnej rzutni ustawiamy widok przekroju 3D. Program "przecina" model wzdłuż tej linii i ukrywa część budynku znajdującą się poza nią. Efekt, jaki uzyskujemy na ekranie monitora, to przecięty trójwymiarowy model budynku. Możemy go uszczegółowić ustawiając odpowiednio kolory przeciętych krawędzi i kreskowanie obiektów AEC. Gdy w widoku z góry zmienimy przebieg linii przekroju 3D, aby przykładowo przeciąć model nieco „głębiej”, wystarczy zregenerować widok przeciętego modelu aby uaktualnić krawędź cięcia. Ponadto mamy możliwość wyświetlenia przeciętego modelu w najbardziej odpowiedni sposób w danym momencie – w trybie szkieletowym, pocieniowanym lub z ukrytymi liniami.
Do czego może być przydatny taki przekrój? Po pierwsze, do ustalenia najbardziej optymalnego przebiegu linii przekroju – ponieważ w wizualny sposób kontrolujemy krawędzie cięcia. Po drugie, do szybkiej kontroli poprawności tworzonego modelu (np. położenie stropów na odpowiednich wysokościach) – tym bardziej, że zmian możemy dokonywać bezpośrednio w przekroju. Po trzecie, jako szybki podgląd przyszłego płaskiego przekroju: z odpowiednio ustawionym kreskowaniem, widokiem ustawionym od strony linii przekroju i ukrytymi liniami wygląda jak zwykły przekrój.

Uzupełniliśmy nasz projekt o komplet niezbędnych przekrojów i elewacji. Ponieważ Architectural Desktop sam dba o umieszczanie poszczególnych elementów projektu na odpowiednich warstwach, nie musimy się martwić o to, że na przygotowanych do wydruku rzutach pojawią się niepożądane elementy. Wystarczy, że przed wydrukiem wyświetlimy odpowiednie warstwy i wybierzemy wymagane konfiguracje wyświetlania na poszczególnych arkuszach, a otrzymamy szybko i w prosty sposób gotowy zestaw dokumentacji – rzuty, przekroje i elewacje.
Otrzymaliśmy pełny projekt architektoniczny. Ale na tym nie koniec. Projekt utworzony w programie Autodesk Architectural Desktop 3.3 może stanowić podstawę dla projektów branżowych. Ponieważ Architectural Desktop zawiera w sobie pełną, najnowszą wersję AutoCAD-a, a formatem danych jest plik DWG, nie istnieje problem przekłamań lub potrzeba konwersji danych do AutoCAD-a, będącego platformą dla większości nakładek branżowych. Zapewnia to sprawną wymianę dokumentacji pomiędzy wszystkimi branżami pracującymi nad projektem, a co za tym idzie zmniejszenie czasu potrzebnego na wykonanie projektu i wyeliminowanie błędów w dokumentacji. Dane zestawieniowe zawarte w projekcie mogą być wyeksportowane do programu kosztorysującego jako podstawa do wyliczenia pełnego kosztorysu inwestycji. Utworzony model budynku może być również użyty do stworzenia wizualizacji i animacji w programie Autodesk VIZ 4.