Dziś zajmiemy się funkcjami programu Autodesk Architectural Desktop 3.3, które wspomagają pracę konstruktorów podczas rysowania konstrukcji żelbetowych, stalowych i drewnianych – czyli tym, co da się „wycisnąć” z elementów konstrukcyjnych.

Na początek kilka suchych faktów. Elementy konstrukcyjne w ADT 3.3 to słupy, podciągi i dźwigary. Są to obiekty parametryczne, co oznacza, że większość wielkości opisujących ich geometrię zmieniamy w oknach dialogowych. Wszystkie elementy konstrukcyjne oparte są na stylach, tak jak pozostałe obiekty ADT. W stylu elementu określamy jaki będzie jego profil i geometria oraz jak będzie wyświetlany w poszczególnych rzutach i w widoku modelu 3D.

Katalog elementów konstrukcyjnych

Naszą przygodę z różnymi elementami konstrukcyjnymi zaczniemy od katalogu profili elementów konstrukcyjnych. Jest to jasno i przejrzyście pogrupowany zestaw najbardziej popularnych profili elementów drewnianych (belek, desek, dźwigarów drewnianych), betonowych (belek i słupów wylewanych i prefabrykowanych) oraz stalowych (kątowników, ceowników, teowników, dwuteowników i profili zamkniętych). Poruszając się po strukturze drzewa podobnej do eksploratora Windows możemy znaleźć interesujący nas profil, a następnie z dostępnej tabeli wymiarów wybrać konkretny element i na jego podstawie stworzyć nowy styl dosłownie jednym kliknięciem myszy. Możemy również kazać programowi odszukać w katalogu profil użyty już w rysunku, żeby np. zmienić wymiary słupa na inne figurujące w tabeli wymiarów. Do katalogu możemy odwołać się w każdym momencie używając do tego celu polecenia z górnego menu lub ikony.

Rysowanie i edycja elementów
 
Po przejrzeniu katalogu profili elementów strukturalnych, możemy przystąpić do ich rysowania. Musimy jednak pamiętać o inteligencji programu. O ile podciągi i dźwigary możemy swobodnie umieszczać w przestrzeni, o tyle słupy możemy rysować tylko pionowo. Z tego faktu wynika różnica w rysowaniu odpowiednich elementów konstrukcyjnych. Słupów praktycznie nie rysujemy, a jedynie wstawiamy do rysunku. Po wybraniu stylu i podaniu wysokości słupa w oknie dialogowym, wskazujemy kursorem węzeł siatki modularnej. Ponieważ słupy najczęściej umieszcza się w węzłach siatki, program domyślnie „zaczepia” do nich słupy. Jeżeli nie chcemy umieszczać słupów w ten sposób to wystarczy nacisnąć Enter przy pytaniu programu o węzeł siatki i wskazać kursorem dowolny punkt na rysunku. Inną metodą umieszczenia słupów w projekcie jest ich automatyczne wstawienie podczas rysowania siatki modularnej. Musimy jednak pamiętać, że słupy są „zaczepione” do węzłów siatki i próba ich przesunięcia skończy się niepowodzeniem, jeżeli ich nie zwolnimy (zaczep do węzła - zwolnij). Podciągi i dźwigary rysujemy wskazując kursorem początek i koniec tworzonego elementu, po uprzednim wybraniu stylu w oknie dialogowym. Bardziej skomplikowane kształty elementów strukturalnych łatwo jest osiągnąć przekształcając wcześniej narysowane polilinie na podciągi lub dźwigary. Otrzymujemy przy tym dodatkową korzyść – program łączy ze sobą poszczególne odcinki elementów „docinając” pod odpowiednim kątem ich krawędzie i nie musimy robić tego ręcznie. Narysowane elementy możemy przesuwać, kopiować, skracać lub wydłużać używając do tego celu funkcji edycyjnych AutoCADa. Edycji długości, obrotu wokół osi lub profilu dokonujemy w oknach dialogowych Właściwości elementu.

Zakończenia elementów
 
Podczas projektowania połączeń różnych elementów konstrukcyjnych często pojawia się potrzeba „docięcia” stykających się krawędzi pod odpowiednim kątem. Architectural Desktop pozwala na cięcie elementów wieloma płaszczyznami, pod różnymi kątami i w różnej odległości od końców. Wystarczy zadeklarować odpowiednie płaszczyzny cięcia w oknie dialogowym Właściwości elementu. Możemy w ten sposób uzyskać skomplikowane zakończenia przy łączeniu kilku elementów w jednym punkcie.



Definiowanie własnych kształtów
 
Życie na ogół nas nie rozpieszcza i rzadko kiedy się zdarza, że do wykonania projektu wystarczą nam gotowe elementy zawarte w programie. Architectural Desktop jest programem, który nie ogranicza projektanta. W przypadku elementów konstrukcyjnych również nie zawodzi, jeżeli chodzi o możliwości tworzenia własnych nietypowych kształtów. Po pierwsze mamy możliwość zadeklarowania własnego profilu elementu konstrukcyjnego. Wystarczy narysować zamknięta polilinią wymagany kształt a następnie zdefiniować go jako profil. Następnie tworzymy nowy styl i jako bazę przyjmujemy wcześniej określony profil. Możemy teraz narysować nasz element konstrukcyjny. Podczas tworzenia stylu w oknie dialogowym Zasady projektowania deklarowaliśmy profil jako bazę – wskazywaliśmy nazwę komponentu i jego profil. Jeżeli jeszcze raz otworzymy to okno i naciśniemy przycisk Więcej szczegółów, to ukaże się nam pole do popisu. Możemy w prosty sposób tworzyć elementy konstrukcyjne o złożonych i nieregularnych kształtach (np. stopy fundamentowe o prostych bądź ukośnych krawędziach), a co najważniejsze możemy później łatwo edytować zaprojektowane w ten sposób kształty.

Tworzenie kratownic
 
Na koniec małe co nieco dla miłośników kratownic i innych wymyślnych zestawów ze stali. Tworzenie takich kształtów poprzez rysowanie każdego elementu z osobna może doprowadzić w pewnym momencie do zawrotu głowy. Możemy sobie uprościć pracę dołączając wcześniej narysowane bloki do elementu konstrukcyjnego o dowolnym profilu. Zestaw widoczny na rysunku obok składa się z trzech bloków. Początkowego, końcowego i środkowego, który się powtarza. Wystarczy dołączyć te trzy bloki do elementu konstrukcyjnego, ustawić powtarzalność dla bloku środkowego i gotowe. Wskazujemy kursorem punkt początkowy i następnie końcowy, a kratownica „rysuje się sama”.



Jak widać program posiada wiele ciekawych rozwiązań pomagających w projektowaniu konstrukcji, a przede wszystkim w skróceniu czasu potrzebnego na narysowanie i edycję elementów konstrukcyjnych budynku. Niech zachętą będzie zamieszczony widok szkieletowej konstrukcji drewnianej budynku zaprojektowanej w programie Autodesk Architectural Desktop 3.3