Inventor R5 dla bardziej wymagających

Inventor R5 opisywaliśmy szczegółowo w poprzednim wydaniu magazynu iDesign. W wersji R5 wprowadzono ponad 200 zmian, ulepszeń i nowości, w porównaniu z wersją poprzednią. Spróbujmy obecnie przyjrzeć się bardziej szczegółowo kilku interesującym nowościom wersji piątej, które powinny zainteresować zaawansowanych użytkowników program.

Szkic skojarzony z innym komponentem
Inventor R5 znacznie rozszerzył możliwości projektowania nowych części z zastosowaniem technik adaptacyjnych. Przy modelowaniu części, która będzie ściśle przylegać do części już istniejącej możemy utworzyć szkic nowej części przez skopiowanie krawędzi z części istniejącej. Część ta będzie częścią macierzystą dla nowego szkicu. Jeżeli w opcjach kontrolujących złożenie zaznaczona jest opcja, która włącza skojarzenie nowego szkicu z częścią macierzystą, to zmiany w geometrii części macierzystej będą przenoszone na części utworzoną na podstawie skopiowanego szkicu.


Rys.1. Zastosowanie skojarzenia szkicu nowej części z częścią istniejącą.

Ta funkcjonalność znakomicie upraszcza ustalenie silnych relacji pomiędzy współpracującymi częściami i redukuje ilość koniecznych do wykonania operacji. Dodatkowo, nie jest także konieczne stosowanie wiązań zespołów w celu ustalenia położenia tych części między sobą. Ze względu na istnienie powiązania szkicu nowej części z krawędziami istniejącej części położenie nowej części będzie zawsze poprawne. Jest także możliwe zniesienie tego skojarzenia poprzez odpowiednią edycję cech szkicu nowej części lub zmianę położenia części w strukturze projektu.

Projektowanie części z blach
Istotną nowością wersji R5 w zakresie modelowania części z blach jest nowe polecenie Punch Tool, które usprawnia wycinanie i wstawianie przetłoczeń w modelach z blachy. Polecenie to wstawia kształt typu iFeature pobierany ze specjalnego katalogu, w którym zgromadzone są tylko elementy iFeatures przeznaczone do modelowania części z blachy. Wstawiany obiekt jest lokalizowany w tym miejscu, w którym znajduje się punkt jak dla wstawienia otworu. Dzięki narzędziu Punch Tool można usprawnić proces projektowania części z blach poprzez lepsze skojarzenie dostępnych na wydziale produkcyjnym narzędzi z zawartością bibliotek projektantów.


Rys.2. Kształty wstawiane z biblioteki wykrojników (tłoczników) oraz rozwinięcie z elementami 3D.

Inną interesująca nowością jest możliwość uzyskania na rozwinięciu części z blachy kształtów, które są przetłoczeniami. Takie rozwinięcie może być zapisane jako model w formacie IPT, SAT, STEP lub IGES i może służyć jako model pomocny przy projektowaniu linii produkcyjnej wytwarzającej właśnie te elementy z blach.

Wiązania Composite iMate
Jeżeli montujemy zespoły zawierające części i podzespoły, które często stosujemy w naszych projektach to okazuje się, że wykonujemy powtarzające się operacji wiązania tych komponentów ze sobą. Do poprawnego związania dwóch komponentów konieczne są zwykle dwa lub trzy wiązania, co wymaga wykonania wielu czynności. Inventor R5 znakomicie ułatwia wstawianie często używanych komponentów szczególnie jeżeli mamy je zgromadzone w bibliotece. Otóż możemy zdefiniować w komponencie bibliotecznym wiązania iMate, które ustanowią prawidłowy sposób związywania danej części. Następnie zestaw wiązań iMate można razem połączyć w jedno wiązanie typu Composite iMate i nadać mu unikalną nazwę. Po zdefiniowaniu wiązań Composite iMate komponent jest gotowy do zapisania w bibliotece i używania.


Rys. 3. Wiązania Composite iMates

Podczas definiowania wiązań w części, która będzie współpracować z komponentem pobieranym z naszej biblioteki firmowej należy także zdefiniować wiązania Composite iMates o takiej samej nazwie jak wiązanie w komponencie bibliotecznym. Przy wstawianiu części z biblioteki do złożenia wiązania Composite iMate odnajdą się i wstawiany komponent biblioteczny zostanie od razu poprawnie umocowany w projekcie. Wiązania Composite iMates znacznie redukują ilość pracy koniecznej do wykonania przy wstawianiu komponentów do projektu.

Konwersja rysunków płaskich z formatu DWG
Inventor R5 został wyposażony w wyspecjalizowany kreator konwersji, który ułatwia wprowadzanie danych zapisanych w formacie DWG do środowiska modelowania trójwymiarowego Inventora. Nowy konwerter, który pojawił się w wersji R5 jest szczególnie przydatny w biurze konstrukcyjnym posiadającym dokumentację utworzoną w programie AutoCAD. Jeżeli przygotowywany jest nowy projekt, w którym chcemy zastosować części lub podzespoły zapisane jako płaskie rysunki w formacie DWG to możemy wstawić je do obszaru modelu bezpośrednio z rysunku DWG. Kreator konwersji pozwoli na wybór tylko niezbędnych warstw, na których znajduje się interesująca nas geometria. Wstawiony do obszaru modelu płaski rysunek może być związany z modelem z zastosowaniem wiązań zespołów Inventora, tworząc tzw. Adaptive Layout. Dzięki temu możemy od razu stwierdzić czy zaprojektowany kiedyś komponent może być zastosowany w bieżącym projekcie.


Rys. 4. „Stary” rysunek płaski zastosowany w nowo projektowanym modelu 3D

Poza wstawianiem rysunków płaskich do obszaru modelowania można przenieść płaski rysunek DWG lub DXF do obszaru rysunku Inventora i dalej przetwarzać go z użyciem funkcji szkicowania parametrycznego 2D.

Import w formacie IGES W wersji R5 wprowadzono możliwość czytania danych zapisanych w formacie IGES. Program pozwala na importowanie plików IGES jako części lub jako powierzchni. W obecnej wersji geometria zaimportowana w postaci plików IGES nie może być edytowana. Jeżeli zaimportowana geometria jest powierzchnią to możemy ją zastosować w modelowaniu bryłowym jako powierzchnię konstrukcyjną. Jeżeli zaimportowana geometria jest częścią bryłową to może służyć jako baza do dalszego modelowania elementów bryłowych.
Zaimportowana geometria w formacie IGES, która jest zestawem powierzchni może być w programie zszyta w jedną powierzchnię typu Quilt, a następnie zamieniona w bryłę bazową. Ponieważ dane importowane w standardzie IGES mogą zawierać błędy więc do ich usunięcia należy użyć aplikacji, która wygenerowała plik IGES.

Wymiarowanie automatyczne od wspólnej bazy Podczas przygotowywania płaskiej dokumentacji rysunkowej Inventor R5 dostarcza funkcję do szybkiego wymiarowania zestawu krawędzi i punktów. Program tworzy wymiarowanie od wspólnej bazy, przyjmując jako bazę pierwszy wskazany obiekt.
Naciśnięcie klawisza Backspace po ustawieniu pierwszego zestawu wymiarów powoduje automatyczne wstawienie drugiego zestawu wymiarów, które mogą być ustawione na przykład prostopadle do pierwszego zestawu. Można także łatwo zmienić bazę wymiarowania przez wybranie opcji wskazania nowej bazy z menu kursora.


Rys. 5. Wymiarowanie automatyczne od wspólnej bazy.

Wymiarowanie automatyczne posiada także funkcję szybkiego wstawiania i usuwania wymiarów składowych. Po wykonaniu zmian w zestawie wymiarów składowych na przykład po dodaniu nowego wymiaru do zestawu wymiarowania od wspólnej bazy można skorzystać z opcji porządkowania rozmieszczenia wymiarów.

Podsumowanie Poza dużą liczbą nie wymienionych w tym artykule usprawnień, które ulepszają istniejące już rozwiązania i generalnie poprawiają wydajność oraz ułatwiają obsługę pracy z Inventorem, nowa wersja programu Inventor został wyposażona w kilka szczególnie istotnych nowych funkcji, które mają bardzo duży wpływ na wydajność i elastyczność pracy oraz wymianę danych. Przy odpowiednim zaadaptowaniu tych nowych cech we własnym biurze konstrukcyjnym można osiągnąć znaczące postępy w płynności projektowania oraz zmniejszyć koszty przygotowywania projektu.